Αριθμός Πρωτοκόλλου: ΔΠρΑθ/6969/2005

ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΙ:Ζητείται η αναίρεση της υπ’αριθ.1340/2007 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε έφεση της ήδη αναιρεσείουσας εταιρείας κατά της υπ’αριθ. 6969/2005 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την τελευταία αυτή απόφαση είχε απορριφθεί ανακοπή της ιδίας εταιρείας κατά της υπ’αριθ. ... αποφάσεως των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, με την οποία, μεταξύ άλλων, είχε διαταχθεί η επιστροφή στο Δημόσιο τμήματος της καταβληθείσας στην αναιρεσείουσα επιχορήγησης κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του ν.1262/1982 και του ν.1682/1987 και τμήματος του ποσού που αντιστοιχούσε στην επιδότηση του επιτοκίου συναφθέντος τραπεζικού δανείου, συνολικού ύψους 103.421.000 δραχμών.(....)Ο δε ισχυρισμός της αναιρεσείουσας ότι υπήρξε ολιγωρία των οργάνων να προβούν σε αυτοψία και έλεγχο για την τήρηση των όρων που είχαν τεθεί από την εγκριτική της επένδυσης απόφαση κρίθηκε από το δικάσαν δικαστήριο ότι δεν αποδεικνυόταν από κάποιο στοιχείο, αντιθέτως, μάλιστα, στην από 18.12.1990 έκθεση του Κεντρικού Οργάνου Ελέγχου που είχε προηγηθεί, κατά τα προαναφερόμενα, της αίτησης της ανωτέρω για την οριστικοποίηση της επένδυσης, αναφερόταν ότι πριν τον έλεγχο αυτό είχε προηγηθεί και προγενέστερος όμοιος, με τον οποίο δεν είχε γίνει δεκτό ότι ο σχετικός μηχανολογικός εξοπλισμός της επίμαχης μονάδας ήταν καινούργιος, όπως απαιτείτο (αφού η επένδυση περιελάμβανε και καινούργιο μηχανολογικό εξοπλισμό), και κατά του οποίου είχε ασκηθεί σχετική ένσταση της ανωτέρω, γεγονός από το οποίο συναγόταν ότι υπήρξαν προβλήματα σχετικά με την πιστοποίηση τήρησης όλων των απαιτούμενων όρων που έπρεπε να διερευνηθούν, προκειμένου να εκδοθεί η σχετική απόφαση περί ολοκλήρωσης της επένδυσης.Απορρίπτει την υπό κρίση αίτηση.

Αύξηση του ποσού που δύναται να παρακρατηθεί από τη σύνταξη, με απόφαση του Διευθυντή της αρμόδιας Διεύθυνσης Συντάξεων του Γ.Λ.Κ., για αχρεωστήτως καταβληθείσες συντάξεις, βοηθήματα, επιδόματα.(ΚΑΤΑΡΓΉΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ 78042/0092/2014,ΦΕΚ-1682/Β/23.6.2014)

Ιδιωτικές επενδύσεις. Χρόνος ολοκλήρωσης της επένδυσης κατά τον Ν 3299/2004.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
1) Εν όψει της αυτοτέλειας του κινήτρου της επιδότησης του κόστους της δημιουργούμενης απασχόλησης που θεσπίζει ο Ν 3299/2004 έναντι του κόστους της επένδυσης και εφόσον ο ως άνω νόμος δεν καθορίζει ρητά τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούνται για τη διαπίστωση ολοκλήρωσης των επενδύσεων που οι φορείς τους επιλέγουν το είδος αυτό της ενίσχυσης, είναι δυνατόν να ορισθεί στην απόφαση υπαγωγής ότι για τη διαπίστωση της ολοκλήρωσης και έναρξης της παραγωγικής λειτουργίας της επένδυσης, απαιτείται η πιστοποίηση της πραγματοποίησης του φυσικού αντικειμένου αυτής και η βεβαίωση της δημιουργίας των νέων θέσεων εργασίας, ενώ η πραγματοποίηση του οικονομικού αντικειμένου της επένδυσης μπορεί να ορισθεί ότι θα πιστοποιείται σε ημερομηνία διάφορη, αλλά πάντως, εντός του χρόνου που ο φορέας της επένδυσης ελέγχεται για την πρόοδο των εργασιών της επένδυσης και για τη συμμόρφωσή του με τους όρους της απόφασης υπαγωγής. (πλειοψ.) 2) Στην εξεταζόμενη περίπτωση της επένδυσης της εταιρίας «…..ΑΕ» δεν τηρήθηκαν οι τασσόμενοι από την απόφαση υπαγωγής όροι ολοκλήρωσης της επένδυσης, διότι δεν προκύπτει διαφοροποίηση μεταξύ του χρόνου ολοκλήρωσης του φυσικού αντικειμένου της επένδυσης και του χρόνου ολοκλήρωσης του οικονομικού αντικειμένου αυτής. (ομοφ.)

Δυνατότητα ανάκλησης της υπ’ αριθ. 1967/214/30-1-2004 απόφασης του Υφυπουργού Ανάπτυξης, με την οποία είχε ανακληθεί απόφαση του ιδίου που αφορούσε υπαγωγή ειδικής επένδυσης ανωνύμου εταιρείας στον αναπτυξιακό νόμο 2601/1998.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Η παύση της παραγωγικής λειτουργίας της επενδύσεως, που έτυχε ως ενίσχυση επιχορήγηση από το Δημόσιο για την κάλυψη τμήματος της ενισχυόμενης δαπάνης της επένδυσης και η μη τήρηση των όρων της απόφασης υπαγωγής του επενδυτικού φορέα στο άρθρο 3 του Ν 2601/98 οφειλόμενη στο γεγονός, ότι ο τελευταίος (επενδυτικός φορέας) κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως, επιφέρει την εκ του νόμου αυτοδίκαιη ανάκληση της υπουργικής απόφασης υπαγωγής του στο Ν 2601/98. Συνεπώς η εκδοθείσα απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης που είχε διαπιστώσει τα ανωτέρω δεν ανακαλείται έστω κι αν η πτώχευση του επενδυτικού φορέα ανακλήθηκε αυτοδίκαια από τη δημοσίευση της απόφασης του αρμοδίου Εφετείου που επικύρωσε τη συμφωνία ρύθμισης και περιορισμού των χρεών του μεταξύ αυτού και των πιστωτών του.

Νομιμότητα απόφασης ολοκλήρωσης επένδυσης ναυπήγησης ΕΓ/ΟΓ πλοίου. Ανάκληση ή μη της απόφασης αυτής, καθώς και της απόφασης υπαγωγής της επένδυσης στις ενισχύσεις της ΚΥΑ 30512/1991.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Για την καταβολή της προβλεπόμενης από την ΚΥΑ 30512/1991 επιχορήγησης για τη ναυπήγηση πλοίου απαιτείται, εφόσον η δαπάνη ναυπήγησης υπερβαίνει τα 60 εκατ. δραχμές, να συσταθεί εταιρία και η ίδια συμμετοχή του επενδυτή να αποτελέσει αποδεδειγμένα καταβεβλημένο κεφάλαιο της εταιρίας. Ως εκ τούτου, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση η συμπλοιοκτησία που υπήχθη στις ενισχύσεις της ΚΥΑ 30512/91 δεν προέβη σε μετατροπή της εταιρικής της μορφής και δεν δημιούργησε εταιρικό κεφάλαιο για την κάλυψη της ιδίας συμμετοχής της, πρέπει να ανακληθεί η απόφαση υπαγωγής καθώς και η απόφαση με την οποία πιστοποιήθηκε η ολοκλήρωση της επένδυσης.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ανώνυμης εταιρίας κατά οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού ΦΠΑ για τις φορολογικές περιόδους 01.01.2022 – 31.05.2024. Η προσφεύγουσα ζητούσε την έκπτωση και επιστροφή ΦΠΑ εισροών, συνολικού ύψους άνω των 170.000€, που αφορούσαν δαπάνες (αγορά πάνελ, αμοιβές διασύνδεσης κ.λπ.) για την κατασκευή φωτοβολταϊκού σταθμού. Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας τις πράξεις της Δ.Ο.Υ. Κρίθηκε ότι η εταιρεία δεν είχε δικαίωμα έκπτωσης, διότι δεν υπήρχε έννομη σχέση επί του ακινήτου (μη έγκριση παραχώρησης γης) και είχε προβεί σε πώληση των αγορασμένων πάνελ, ενώ υπήρχε και δικαστική απόφαση αναστολής εργασιών. Συνεπώς, το αγαθό επένδυσης δεν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για μελλοντικές φορολογητέες εκροές.

Πρόκειται για την υπ' αριθμ. 1296/2025 απόφαση του Δεκάτου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία εκδόθηκε επί έφεσης κατά της απόφασης ανάκτησης της Ειδικής Γραμματέως Διαχείρισης Τομεακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του ΕΤΠΑ και ΤΣ. Με την πρωτοβάθμια αυτή απόφαση είχε επιβληθεί σε βάρος του εκκαλούντος ανάκτηση ποσού 15.030,00 ευρώ, πλέον τόκων, ως αχρεωστήτως καταβληθείσα ενδιάμεση δόση χρηματοδότησης επενδυτικού σχεδίου ενταγμένου στο ΠΕΠ «Αττική» 2007-2013, λόγω μη υλοποίησης του φυσικού αντικειμένου της επένδυσης. Το Δικαστήριο απέρριψε την έφεση και τους πρόσθετους λόγους, κρίνοντας ότι στοιχειοθετήθηκε παρατυπία, ότι δεν συντρέχει λόγος ανωτέρας βίας και ότι δεν παραβιάστηκε το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης. Τέλος, διέταξε την κατάπτωση του παραβόλου υπέρ του Δημοσίου και απήλλαξε τον εκκαλούντα από τα δικαστικά έξοδα.

Υπαγωγή επένδυσης που αφορούσε ναυπήγηση πλοίου στις ενισχύσεις που προβλέπονται για τις ναυπηγικές εργασίες.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Οι ενισχύσεις προς τις ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες και επιχειρήσεις διέπονται από δικό τους, αυτοτελές, νομικό καθεστώς, ήτοι του άρθρου 29Α του Ν 1262/1982 και της προβλεπόμενης στο άρθρο αυτό κοινής απόφασης των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, όπως αυτή ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο υποβολής και κρίσεως από τη Διοίκηση του σχετικού αιτήματος. Εφόσον δε στην κοινή αυτή υπουργική απόφαση προβλέπεται παροχή επιχορήγησης σε πλοιοκτήτες, που προβαίνουν με ευθύνη τους σε ναυπήγηση ή μετασκευή πλοίου και αναθέτουν επί μέρους εργασίες σε υπεργολάβους, χωρίς καμία περαιτέρω διάκριση, δικαιούχοι αυτής μπορεί να είναι και αλλοδαποί πλοιοκτήτες, αρκεί οι ναυπηγικές εργασίες να γίνονται στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, ουχί νομίμως απορρίφθηκε αίτημα για υπαγωγή επένδυσης που αφορούσε ναυπήγηση πλοίου στις ενισχύσεις της ως άνω κοινής υπουργικής απόφασης με την αιτιολογία ότι ο φορέας της επένδυσης (πλοιοκτήτρια εταιρεία) δεν είχε συσταθεί με βάση το ελληνικό δίκαιο. Το αίτημα αυτό μπορεί να επανεξετασθεί από τη Διοίκηση, γιατί δεν έχει εφαρμογή η διάταξη του Ν 1892/1990, η οποία απαγορεύει την επανεξέταση αιτημάτων που έχουν απορριφθεί, αλλά οι γενικές διατάξεις της νομοθεσίας μας, σύμφωνα με τις οποίες, εφόσον η απόρριψη του αιτήματος υπήρξε μη σύννομη, μπορεί να χωρήσει επανεξέταση αυτού, η οποία θα πρέπει να γίνει με βάση τα πραγματικά δεδομένα και το νομικό καθεστώς που ίσχυαν κατά το χρόνο υποβολής και αρχικής κρίσεως του αιτήματος. (πλειοψ.)

Η απόφαση (370/2024) του Ελεγκτικού Συνεδρίου σε Γ΄ Ελάσσονα Ολομέλεια αφορά την αίτηση αναίρεσης κατά της 236/2019 απόφασης του Ι Τμήματος, η οποία επικύρωσε καταλογισμό δημοσίου χρήματος ύψους 91.872,67 ευρώ σε βάρος ιδιώτη επενδυτή. Ο καταλογισμός επιβλήθηκε λόγω αλλαγής χρήσης ενισχυόμενης επένδυσης (τουριστικές κατοικίες) εντός της πενταετούς περιόδου δέσμευσης. Το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση, κρίνοντας ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το άρθρο 30 παρ. 4 του Κανονισμού 1260/1999. Η Ολομέλεια έκρινε ότι η κρίσιμη πενταετία ξεκινά από την έγκριση της χρηματοδότησης (15.6.2005) και όχι την ολοκλήρωση της επένδυσης (5.5.2008), ενώ η εκμίσθωση δεν απαγορεύεται άνευ άλλου τινός, παρά μόνο αν συνεπάγεται «σημαντική τροποποίηση» σύμφωνα με τα κριτήρια του ενωσιακού δικαίου. Η υπόθεση αναπέμπεται στο αρμόδιο Τμήμα για να κριθεί εκ νέου η ουσιαστική βασιμότητα της έφεσης, λαμβάνοντας υπόψη τα ορθά κοινοτικά κριτήρια.

Πρόκειται για την υπ' αριθμ. 21/2026 απόφαση του Δέκατου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία εκδόθηκε επί έφεσης ανώνυμης εταιρείας κατά της .../.../5.7.2021 πράξης του Προϊσταμένου της Γενικής Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Με την πρωτοβάθμια αυτή πράξη είχε καταλογιστεί στην εκκαλούσα το ποσό των 76.500 ευρώ, το οποίο αντιστοιχούσε στα 3/5 της δημόσιας δαπάνης που είχε λάβει για επενδυτικό σχέδιο, λόγω διακοπής της λειτουργίας της μονάδας της για το διάστημα από 7.7.2011 έως 11.9.2014. Το Δικαστήριο, λαμβάνοντας αυτεπαγγέλτως υπόψη ότι η κρίσιμη πενταετία των μακροχρόνιων υποχρεώσεων εκκινεί από την ημερομηνία έγκρισης της χρηματοδότησης (8.11.2006) και όχι από την ολοκλήρωση της επένδυσης, έκρινε ότι η διακοπή λειτουργίας αφορούσε μόνο το διάστημα από 7.7.2011 έως 8.11.2011. Κατόπιν τούτου, έκανε εν μέρει δεκτή την έφεση, μεταρρύθμισε την προσβαλλόμενη πράξη και περιόρισε το προς ανάκτηση ποσό σε 8.500 ευρώ, απορρίπτοντας παράλληλα τους ισχυρισμούς της εκκαλούσας περί παραβίασης των αρχών της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της αναλογικότητας.