Αριθμός Πρωτοκόλλου: ΕΣ/ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ/1359/2025

Η απόφαση αφορά την έφεση πρώην υπαλλήλου (κλάδου ΤΕ Εποπτών Δημόσιας Υγείας) κατά πράξης καταλογισμού ύψους 17.536,53 ευρώ από την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης. Ο καταλογισμός επιβλήθηκε για αχρεωστήτως καταβληθείσες αποδοχές κατά το διάστημα 1.7.2020 έως 9.8.2021, μετά την αυτοδίκαιη λύση της υπαλληλικής του σχέσης λόγω επιβολής οριστικής παύσης από το Συμβούλιο της Επικρατείας (1365/2020). Το Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς του εκκαλούντος περί παραβίασης της αρχής ne bis in idem και της χρηστής διοίκησης. Ωστόσο, κρίνοντας ότι ο αρχικός καταλογισμός παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, λόγω της μακράς διάρκειας της διαδικασίας (19 έτη), της de facto παροχής υπηρεσιών, της κακής οικονομικής και προσωπικής του κατάστασης, το Δικαστήριο μεταρρύθμισε την απόφαση. Περιόρισε το συνολικό καταλογισθέν ποσό στις 3.000,00 ευρώ.

Η Απόφαση 1929/2018 του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την αίτηση αναίρεσης κατά της 1995/2014 απόφασης του IV Τμήματος, με την οποία επιβεβαιώθηκε ο καταλογισμός σε βάρος του πρώην Νομάρχη Κέρκυρας για χρηματικό έλλειμμα ύψους 1.460.000,27 ευρώ. Το έλλειμμα προήλθε από παράνομη μεταφορά κεφαλαίων από λογαριασμούς της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κέρκυρας σε λογαριασμό νομαρχιακής «επιχείρησης», κατά παράκαμψη των δημοσιολογιστικών διατάξεων. Η Ολομέλεια απέρριψε τους ισχυρισμούς περί εφαρμογής της αρχής ne bis in idem, περί συγγνωστής νομικής πλάνης, και περί νομιμοποίησης των δαπανών. Τελικά, η αίτηση αναίρεσης έγινε δεκτή διότι το δικάσαν Τμήμα, κατά την κρίση της Ολομέλειας, παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας με αντιφατική αιτιολογία, αποκλείοντας την εφαρμογή της. Ως εκ τούτου, η 1995/2014 απόφαση αναιρέθηκε και η υπόθεση αναπέμφθηκε στο IV Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου για εκ νέου εξέταση.

Η απόφαση αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και Φ.Π.Α. για τα φορολογικά έτη 2019 και 2020, που εκδόθηκαν βάσει της έμμεσης τεχνικής της αρχής των αναλογιών λόγω ανεπάρκειας δηλούμενου εισοδήματος. Η ΔΕΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς για παράνομη εφαρμογή έμμεσων τεχνικών, τον κανόνα ne bis in idem, την επιβολή ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για το 2019, και τις πράξεις Φ.Π.Α. Έγινε μερική αποδοχή μόνο στον ισχυρισμό περί μη νόμιμης προσθήκης λογιστικών διαφορών για το 2019, αναγνωρίζοντας δαπάνες €10.309,20 ως εκπιπτόμενες. Ως αποτέλεσμα, η συνολική καταβολή για το 2019 μειώθηκε από €80.837,36 σε €72.950,81, ενώ οι πράξεις του 2020 και οι πράξεις Φ.Π.Α. επικυρώθηκαν.

Η απόφαση 983/2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή της εταιρείας «.........» κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και Φ.Π.Α. για το φορολογικό έτος 2018. Η φορολογική αρχή είχε επιβάλει φόρους και πρόστιμα συνολικού ποσού €223.147,82 (€131.934,62 για εισόδημα και €91.213,20 για Φ.Π.Α.) λόγω μη αναγνώρισης δαπάνης €281.520,00 από 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία εκδόσεως της εταιρείας «.........» για ανύπαρκτες συναλλαγές. Η εταιρεία επικαλέστηκε λόγους ακυρότητας όπως άκυρη επίδοση, καλή πίστη, ανυπαρξία εικονικότητας και παραβίαση του κανόνα ne bis in idem. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα της κοινοποίησης, την τεκμηριωμένη εικονικότητα των στοιχείων (βάσει της μη ύπαρξης έδρας ή προσωπικού της εκδότριας και μη απόδειξης της μεταφοράς αγαθών), και την ορθή επιβολή των προστίμων βάσει των άρθρων 58 και 58Α του ν. 4987/2022.

ΚΦΣ. Η έκδοση, η λήψη και εικονικών τιμολογίων και η νόθευση αυτών θεωρούνται ιδιάζουσα φορολογική παράβαση, για την οποία επιβάλλεται πρόστιμο. 14 Οι επίμαχες πωλήσεις πετρελαίου κίνησης προς την αναιρεσείουσα ουδέποτε πραγματοποιήθηκαν και τα επίδικα τιμολόγια ήσαν εικονικά. Η εφαρμογή της αρχής ne bis in idem προϋποθέτει ταυτότητα υποκειμένου ποινικής και διοικητικής διαδικασίας. Η φορολογική αρχή οφείλει να καλέσει τον επιτηδευματία να εκθέσεις τις απόψεις του, επιδίδοντάς του σημείωμα φορολογικού ελέγχου. Η παραβίαση του δικαιώματος ακροάσεως δεν εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από τα δικαστήρια της ουσίας. Απαράδεκτος ο σχετικός ισχυρισμός αν προβληθεί με το υπόμνημα ή την έφεση. Η φορολογική αρχή βαρύνεται με την απόδειξη της εικονικότητας, ενώ ο λήπτης του τιμολογίου βαρύνεται να αποδείξει την αλήθεια της συναλλαγής και την καλή του πίστη. Το αντικειμενικό σύστημα υπολογισμού του προστίμου κατά το άρθρο 5 του Ν. 2523/1997 δεν αντίκειται στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και την αρχή της αναλογικότητας. Απορρίπτεται η αναίρεση (επικυρώνει την αριθμ. 980/2010 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών). Όμοια με την αρ.407/2019 ΣτΕ.

Η υπόθεση αφορά αίτηση αναίρεσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) κατά της 6192/2015 απόφασης του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Η πρωτοβάθμια προσβαλλόμενη πράξη ήταν η 4561/20.4.2010 απόφαση του Υφυπουργού Παιδείας, με την οποία καταλογίστηκε σε βάρος του ΕΚΠΑ το ποσό των 324.402,47 ευρώ ως αχρεωστήτως καταβληθέν, λόγω μη ολοκλήρωσης διδακτορικών διατριβών στο πλαίσιο του προγράμματος ΠΕΝΕΔ 2001. Το Δικαστήριο, κατά πλειοψηφία, απέρριψε την αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη, κρίνοντας ότι ο καταλογισμός ήταν νόμιμος και σύμφωνος με την αρχή της αναλογικότητας, καθώς η ολοκλήρωση των διδακτορικών διατριβών αποτελούσε ουσιώδη όρο για την επιλεξιμότητα των δαπανών. Τέλος, απάλλαξε το αναιρεσείον από τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έγινε δεκτό στη σκέψη 17, οι προβλέψεις του Οδηγού Εφαρμογής και ο σύμφωνος με αυτές όρος της απόφασης υπαγωγής του επίδικου έργου, στο μέτρο που όρισαν την ολοκλήρωση της υλοποίησης της επένδυσης ως αφετηρία της κρίσιμης πενταετίας κατά την οποία ο δικαιούχος της χρηματοδότησης δικαιοπάροχος του αναιρεσείοντος υποχρεούτο στην τήρηση των μακροχρόνιων υποχρεώσεων του, ήτοι το χρονικό διάστημα από 31.10.2008 (ημερομηνία λήξης της υλοποίησης του επενδυτικού σχεδίου) έως 31.10.2013, προσκρούουν στο άρθρο 30 παρ. 4 του Καν. 1260/1999 και την αρχή της διάρκειας που απορρέει από αυτό υπό την ερμηνεία που προεκτέθηκε στη σκέψη 11. Αντίθετα, σύμφωνα με τις προβλέψεις των ως άνω κοινοτικών διατάξεων, οι οποίες τυγχάνουν αμέσου εφαρμογής, οι πενταετείς υποχρεώσεις του δικαιοπαρόχου του αναιρεσείοντος ξεκίνησαν από την έκδοση της 17613/039/29.12.2006 απόφασης περί έγκρισης χρηματοδότησης του επενδυτικού του σχεδίου και έληξαν στις 29.12.2011

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής που ασκήθηκε κατά της άρνησης της Δ.Ο.Υ. Άμφισσας να εκκαθαρίσει τροποποιητικές δηλώσεις φόρου εισοδήματος για το οικονομικό και φορολογικό έτος 2014. Η προσφεύγουσα ζητούσε την τροποποίηση για τη συμπλήρωση του κωδικού 023 (εξαίρεση από την πραγματοποίηση δαπανών). Η Δ.Ο.Υ. απέρριψε το αίτημα, καθώς οι αρχικές δηλώσεις είχαν υποβληθεί εκπρόθεσμα το 2017 βάσει του ν. 4446/2016. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών επικύρωσε την απόρριψη, κρίνοντας ότι το αίτημα τροποποίησης στις 05/11/2024 υποβλήθηκε εκτός της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για επιβολή φόρου (άρθρο 23 ΚΦΔ), καθιστώντας τη νέα εκκαθάριση μη αποδεκτή.

Η απόφαση 1357/2025 της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου δέχθηκε την αίτηση αναίρεσης της ανώνυμης εταιρείας «...Α.Ε.», η οποία είχε οριστεί δικαιούχος και ενδιάμεσος φορέας διαχείρισης της Πράξης «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής». Η αναίρεση στρεφόταν κατά της επιβολής δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης ποσού 16.959,00 ευρώ λόγω παρατυπιών που διαπιστώθηκαν σε ανάδοχο-δομή. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο αυτοτελής καταλογισμός του ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης είναι μη νόμιμος, εφόσον το αδικαιολόγητο όφελος είχε περιέλθει στον λήπτη της ενίσχυσης, καθώς αυτό θα επέτρεπε στον τελευταίο να διατηρήσει το παράνομο όφελος, παραβιάζοντας το ενωσιακό δίκαιο. Η Α.Ε. μπορεί μόνο να συγκαταλογιστεί, εφόσον αποδεικνύεται δική της υπαιτιότητα. Συνεπώς, η αίτηση αναίρεσης έγινε δεκτή και η αρχική απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης ακυρώθηκε.

Ο προσφεύγων με την προδικαστική προσφυγή ζητά την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου, η οποία απέρριψε την προσφορά του στον διαγωνισμό με αντικείμενο «Παροχή υπηρεσιών καθαρισμού των σταθμών του συστήματος των γραμμών 2&3» για δύο έτη. Η απόρριψη της προσφοράς του βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι ο τρόπος υπολογισμού του εργατικού κόστους, ιδίως ως προς την κάλυψη κανονικής αδείας, δεν ήταν ενιαίος και οδήγησε σε υπολογισμούς που υπολείπονται του ελάχιστου νόμιμου κόστους. Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι ο τρόπος υπολογισμού του ήταν νόμιμος, σύμφωνος με τη μαθηματική επιστήμη και τις απαιτήσεις της διακήρυξης, και ότι η απόρριψη της προσφοράς του ήταν αβάσιμη.