ΝΣΚ/375/2000

Ιατροί. Εφαρμογή ή όχι του άρθρου 120 του ΠΔ 611/1977 σε περίπτωση μετεκπαιδευθέντος γιατρού του ΙΚΑ, ο οποίος, μετά την μετεκπαίδευσή του κατ άρθρο 38 παρ.11 του Ν.2008/1992, επικαλείται διορισμό στο Ε.Σ.Υ.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Προεδρεύων: Α.Σοφός, Αντιπρόεδρος Εισηγητής: Δ.Αναστασόπουλος, Πάρεδρος Οι συνέπειες του άρθρου 120 του Π.Δ.611/1977, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση της κατά χρόνον ισχύος του Π.Δ.611/77, επέρχονται και στην περίπτωση γιατρού του ΙΚΑ, που μετεκπαιδεύτηκε κατά τις διατάξεις του άρθρου 38 παρ.11 του Ν.2008/1992 και ζητεί την μη επέλευση αυτών, λόγω διορισμού σε νοσοκομείο του Ε.Σ.Υ. (πλειοψ.)

Ιδιωτικό Προσωπικό Δημοσίου. Αδεια ασθενείας. Καταβολή αποδοχών.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
(Τριμελούς Επιτροπής) Το Δημόσιο είχε υποχρέωση να καταβάλει στον υπάλληλο, για όσο χρονικό διάστημα (εφάπαξ ή τμηματικώς) απείχε αυτός από την εργασία του λόγω ασθενείας κατά τα έτη 1999 και 2000, αποδοχές μέχρι ενός μηνός για κάθε ένα από τα έτη αυτά, μειούμενες, βεβαίως, κατά τα ποσά που αυτός έλαβε από το ΙΚΑ, κατά τα αντίστοιχα χρονικά διαστήματα, ως επίδομα ασθενείας. Οποιοδήποτε χρηματικό ποσό πέραν των ανωτέρω αποδοχών (δηλαδή των αποδοχών του ενός μηνός για κάθε ένα έτος, μειουμένων κατά το επίδομα ασθενείας του ΙΚΑ) καταβλήθηκε στον εν λόγω υπάλληλο από το Δημόσιο, δεν καταβλήθηκε εκ νομίμου αιτίας και ως εκ τούτου πρέπει να αναζητηθεί κατά νόμιμο τρόπο.

Αποζημίωση απόλυσης σε υπάλληλο με σχέση Ιδιωτικού Δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ) του Πεδίου Βολής Κρήτης, λόγω λύσης της εργασιακής του σχέσης.(...) Μετά την έκδοση της Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) με αριθμό 6/2012, η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (Σ.Σ.Ε) του προσωπικού με σύμβαση Ιδιωτικού Δικαίου, που υπηρετούσε στο Πεδίο Βολής Κρήτης, μετά τις 14-2-2013 δεν ισχύει και επομένως η προβλεπόμενη στην Σ.Σ.Ε. αποζημίωση λόγω συνταξιοδότησης δεν καταβάλλεται. Συνεπώς οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, μετά την 14-2-2013 δικαιούνται μόνο την αποζημίωση του άρθρου 55 του ΠΔ 410/1988 ανεξάρτητα από την ειδικότητά τους.

Συμβασιούχοι έργου και εκπαιδευόμενοι stage, που απασχολούνται σε μονάδες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ δυνάμει προσωρινών δικαστικών αποφάσεων, μέχρι την έκδοση τελεσίδικων αποφάσεων – Εργασιακό καθεστώς – Δικαιώματα.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
α) Οι απασχολούμενοι δυνάμει δικαστικών αποφάσεων θα απασχολούνται προσωρινά με το ίδιο εργασιακό καθεστώς, όπως συνάγεται από τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει, που απασχολούνταν μέχρι την έκδοση των δικαστικών αποφάσεων, χωρίς να καταρτισθεί νέα σύμβαση και μάλιστα αορίστου χρόνου, με τις ίδιες αποδοχές που είχαν και πριν, β) εφόσον δεν εντάσσονται στο καθεστώς των εργασιακών σχέσεων του π.δ. 410/1988, τότε δεν έχουν, και τα δικαιώματα που απορρέουν εκ της εργασιακής αυτής σχέσης (δικαίωμα υπογραφής, άδειες άνευ αποδοχών, μεταθέσεις είτε με αίτησή τους ή με απόφαση της υπηρεσίας κ.λπ.). Παραπομπή στο Τμήμα - Εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 77/2015 γνωμοδότηση του ΣΤ΄ Τμήματος ΝΣΚ.

Νόμιμος τρόπος καταγγελίας σύμβασης εργασίας υπαλλήλου του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ – Αμετάκλητη καταδίκη – Κώλυμα διορισμού – Αναδρομική ή μη ανάκληση της απόφασης πρόσληψης αυτού.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Η προγενέστερη αμετάκλητη καταδίκη διοικητικού υπαλλήλου, ειδικότητας Υ.Ε. εργατών, υπηρετούντα ήδη, με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, σε υποκατάστημα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, εκ μεταφοράς του από επιχείρηση ΟΤΑ, δυνάμει του άρθρου 25 του Ν 3613/2007, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κώλυμα διορισμού του, ώστε να οδηγήσει σε αναδρομική ανάκληση της απόφασης πρόσληψης αυτού, παρά μόνον, εφόσον αποδεικνύεται πρωτίστως ότι αυτός κίνησε την παρανομία, ή την υποβοήθησε για πορισμό ιδίου οφέλους, ούτε και επισύρει την αυτοδίκαιη έκπτωση αυτού από την υπηρεσία του, λόγω μη υπάρξεως ενεργούς υπαλληλικής σχέσης κατά την έκδοση της εν λόγω ποινικής απόφασης, παρά μόνο μπορεί να αποτελέσει σπουδαίο λόγο καταγγελίας της εν λόγω σύμβασης εργασίας αυτού σε συνδυασμό με άλλα πραγματικά γεγονότα, που σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη καθιστούν μη ανεκτή την εξακολούθηση αυτής από πλευράς του καταγγέλοντος Ιδρύματος, υπό τους ειδικότερους όρους και τις προϋποθέσεις της παρ. 2 του άρθρου 53 του ΠΔ 410/1988. (ομοφ.)

Υπάλληλος με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου – Ποινικό αδίκημα για παράβαση του Ν 2170/1993 – Καταγγελία σύμβασης εργασίας – Σπουδαίος λόγος.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Η παράβαση των διατάξεων του άρθρου 8 του Ν 2170/1993, που αφορά ποινικό αδίκημα σχετικά με ιδιωτικές επιχειρήσεις ασφάλισης και ασφαλιστές, από διοικητικό υπάλληλο υπηρετούντα, εκ μεταφοράς, δυνάμει του άρθρου 25 του Ν 3613/2007, με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, από επιχείρηση ΟΤΑ σε υποκ/μα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, δεν αποτελεί ούτε κώλυμα διορισμού του, ώστε να οδηγήσει σε αναδρομική ανάκληση της απόφασης πρόσληψης αυτού, ούτε και επισύρει την αυτοδίκαιη έκπτωση από την υπηρεσία του, παρά μόνο μπορεί να αποτελέσει σπουδαίο λόγο καταγγελίας της εν λόγω σύμβασης, όχι αυτοτελώς, αλλά σε συνδυασμό με άλλα πραγματικά γεγονότα, που σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη καθιστούν μη ανεκτή την εξακολούθηση αυτής από πλευράς του καταγγέλλοντος Ιδρύματος, υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις της παρ.2 του άρθρου 53 του ΠΔ 410/1988.

Αποζημίωση λόγω συνταξιοδότησης:Σύμφωνα, ωστόσο, με τις διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 197 του Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων και της παραγράφου 2 του άρθρου 49 του π.δ. 410/1988, η παραμονή της ως άνω υπαλλήλου στην υπηρεσία ήταν επιτρεπτή μετά και τη συμπλήρωση του 65 έτους της ηλικίας της, δοθέντος ότι δεν συμπλήρωνε τον απαιτούμενο ελάχιστο αριθμό ενσήμων (4.500) για τη λήψη έστω μειωμένης σύνταξης. Ωστόσο, και σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, η παραμονή της αυτή στην υπηρεσία ήταν επιτρεπτή μόνο μέχρι τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, που, όπως προκύπτει από την 785/12.5.2017 απόφαση απονομής σύνταξης του ΕΦΚΑ, συντελέστηκε στις 28.7.2015, και όχι μέχρι τη συμπλήρωση του 70ου έτους της ηλικίας της. Ως εκ τούτου, μετά την άνω ημερομηνία η εργασιακή της σχέση θα έπρεπε να λυθεί αυτοδικαίως με την έκδοση σχετικής διαπιστωτικής πράξης του αρμόδιου για την πρόσληψη οργάνου. Το γεγονός αυτό, πέραν των τυχόν άλλων  συνεπειών, επηρεάζει και τη νομιμότητα της ελεγχόμενης δαπάνης, αφού το ύψος της οφειλόμενης αποζημίωσης απόλυσης προσδιορίζεται με βάση τις καταβαλλόμενες τακτικές αποδοχές, κατά τον τελευταίο μήνα απασχόλησης, και συναρτάται επίσης με τους συνολικούς μήνες νόμιμης απασχόλησης. Κατά συνέπεια και για το λόγο αυτό, μη νομίμως εκκαθαρίζεται στην υπάλληλο αποζημίωση απόλυσης, η οποία υπολογίζεται με βάση τις τακτικές αποδοχές του τελευταίου μήνα απασχόλησής της (Δεκέμβριος 2016) και για χρόνο υπηρεσίας δεκαπέντε (15) ετών, εννέα (9) μηνών και είκοσι πέντε (25) ημερών. Ωστόσο, αβάσιμος και απορριπτέος τυγχάνει ο δεύτερος προβαλλόμενος από την Επίτροπο λόγος διαφωνίας, σύμφωνα με τον οποίο η καταβαλλόμενη αποζημίωση απόλυσης θα πρέπει να συμψηφιστεί με τις αποδοχές που έλαβε η πρώην υπάλληλος κατά το χρονικό διάστημα από 23.7.2013 έως 17.7.2014, κατά το οποίο τελούσε υπό καθεστώς διαθεσιμότητας. Και τούτο δοθέντος ότι αυτό δεν προβλέπεται από καμία διάταξη νόμου, αφού με την περίπτωση 4.α.ι της υποπαραγράφου Ζ2 του ν. 4093/2012, όπως τροποποιήθηκε, εισάγεται ειδική ρύθμιση και θεσπίζεται ειδική περίπτωση αποζημίωσης απόλυσης, λόγω κατάργησης θέσης, στην περίπτωση μη μεταφοράς του υπαλλήλου που τέθηκε σε καθεστώς διαθεσιμότητας σε άλλη θέση και λύσης της εργασιακής του σχέσης, που αποδίδεται και τους μόνιμους υπαλλήλους, για τον υπολογισμό του ύψους της οποίας γίνεται κατά τα λοιπά παραπομπή στις ρυθμίσεις του άρθρου 55 του π.δ. 410/1988 και ως προς την οποία αποκλειστικά επιβλήθηκε η υποχρέωση συμψηφισμού με τις ληφθείσες αποδοχές διαθεσιμότητας. Αν δε ο νομοθέτης επιθυμούσε τον συμψηφισμό των αποδοχών διαθεσιμότητας, ο χρόνος της οποίας θεωρείται, άλλωστε, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 39 του ν. 4369/2016, όπως τροποποιήθηκε, ως χρόνος πραγματικής υπηρεσίας και λαμβάνεται υπόψη για τη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη του υπαλλήλου, με την αποζημίωση απόλυσης, κατά το χρόνο οριστικής αποχώρησης του υπαλλήλου από την υπηρεσία λόγω συνταξιοδότησης, θα έπρεπε να το θεσπίσει ρητά.

Καταλογισμός σε βάρος υπαλλήλων Δ.Ο.Υ. Εφαρμογή των διατάξεων α) των άρθρων 56 παρ.4α, 22 και 33 του Ν 2362/1995 και των άρθρων 125, 161, 164 του ΠΔ 16/1989 και β) του άρθρου 38 παρ.4 του Ν 2683/1999.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Ι. 1. Εκ των διατάξεων α) των άρθρων 56 παρ.4α, 22 και 33 του Ν 2362/1995, β) των άρθρων 121, 161, 164 του ΠΔ 16/1989, προκύπτει ότι, οι δημόσιοι υπόλογοι και οι προς αυτούς κατά νόμον εξομοιούμενοι (DE FACTO) κατά συνδρομήν των εις τον νόμον προϋποθέσεων υπόκεινται εις καταλογισμόν, παρά των αρμοδίων οργάνων (Οικ. Επιθ/τών, Ε.Σ. - άρθρα 33, 54, 56 Ν 2362/95, άρθρο 46 ΠΔ 774/80). 2. Ομοίως, τα κατά την παρ.4α, άρθρου 56 Ν 2362/95 «υπηρεσιακά όργανα, που «εκ δόλου ή βαρείας αμελείας» εξέδωκαν παράνομες διοικητικές πράξεις ή έχουν συμπράξει στην μη τήρησι των νομίμων διαδικασιών» δια τις περιπτώσεις πληρωμής μη νομίμων δαπανών. Τούτο διότι, καθοριστικής σημασίας δια την ορθήν και νόμιμον του δημοσίου χρήματος διαχείρισι, έχει όχι μόνον αυτή αύτη αλλά, εξ ίσου, η προηγουμένη έκδοσις των σε ουσιώδη συνάφειαν τελουσών προς αυτήν (αναγκαίων) σχετικών διοικητικών πράξεων με την τήρησιν των νομίμων. Άλλως, το τότε ισχύον άρθρον 85 ΠΔ 611/77 περί ΚΔΥ θα ήτο επαρκές και η προκειμένη ρύθμισις θα ήτο, ούτω, περιττή. Εξ άλλου, εκ του αδιαστίκτου της δ/ξεως της παρ.1 άρθρου 33 Ν 2362/95 «με οποιονδήποτε τίτλον πληρωμής, αν επληρώθησαν μη νόμιμες δαπάνες, καταλογίζονται» σαφώς προκύπτει ότι, εις την έννοιαν του νόμου εμπίπτει κάθε τίτλος πληρωμής και κατά λογικήν ακολουθίαν τα εις το ιστορικόν ΑΦΕΚ η δ’ εκταμίευσις δι’ αυτών, των σχετικών ποσών επιστροφής ΦΠΑ συνιστά, αναμφιβόλως δημοσίαν δαπάνην κατά την έννοιαν του νόμου (άρθρα 22, 28 Ν 2362/95). Ο κατά τις διατάξεις των άρθρων 33, 54 και 56 παρ.4 Ν 2362/95 καταλογισμός νοητέος ο αυτός, επιβαλλόμενος δε αρμοδίως και νομίμως, υπόκειται εις την ειδικήν 20ετή παραγραφήν του άρθρου 86 παρ.3 εδ.γ’ και ιδία στ’ και τελευταίων του αυτού νόμου…. από λήξεως του οικον.έτους εν ω η εν στενή εννοία βεβαίωσις. ΙΙ. Οι εις το ιστορικόν υπάλληλοι Δ.Ο.Υ. φέρονται ότι συνετέλεσαν παρά τον νόμον, εκ βαρείας αμελείας κλπ εις την έκδοσιν τίτλων εκπτώσεως (ΑΦΕΚ) ώστε να εκταμιευθούν ποσά, από τις Δ.Ο.Υ. εις μη δικαιούχους, επί ζημία του Δημοσίου. 1. Συνεπώς, οι αυτοί υπέχουν ευθύνην αντίστοιχη-ανάλογη με την των δημοσίων υπολόγων, κατ’ άρθρον 56 παρ.4α Ν 2362/95 και καταλογίζονται κατά νόμον εν συνδυασμώ προς τις δ/ξεις των άρθρων 22 παρ.1, 2 και 33 αυτού (και άρθρα 121, 161 του ΠΔ 16/89). 2. Κατά λογικήν ακολουθίαν και εν εφαρμογή των ειδικών δ/ξεων περί Δημοσίων Υπολόγων και 20ετούς παραγραφής, δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής των δ/ξεων του άρθρου 38 παρ.4 Ν 2683/99.

Αποζημίωση άρθρου 55 πδ.410/1988.Οι με σχέση ΙΔΑΧ υπάλληλοι του Δημοσίου που δεν έχουν υπαχθεί για τη χορήγηση σύνταξης στην ασφάλιση του Δημοσίου, λαμβάνουν από το Δημόσιο, κατά την αποχώρησή τους λόγω συνταξιοδότησης αποζημίωση, μειωμένη κατά 60% στην περίπτωση που είναι και επικουρικά ασφαλισμένοι, ακόμα κι αν αυτοί δεν αποτελούν ειδικό επιστημονικό ή τεχνικό ή βοηθητικό προσωπικό του Δημοσίου με σχέση ΙΔΑΧ ή λοιπό προσωπικό με την ίδια σχέση που υπηρετούσε στο Δημόσιο κατά την ημερομηνία δημοσίευσης του ν. 993/1979 (21.12.1979). Η καταβολή της αποζημίωσης αυτής προϋποθέτει τουλάχιστον ενός έτους συνεχή υπηρεσία του οικείου υπαλλήλου με σχέση ΙΔΑΧ στο Δημόσιο και ο καθορισμός του ποσού της συναρτάται προς τον χρόνο της συνεχούς αυτής υπηρεσίας. Στο χρόνο όμως αυτό δεν συνυπολογίζεται, στην περίπτωση που ο οικείος υπάλληλος έχει μεταταχθεί στο Δημόσιο από την ... Α.Ε., ως πλεονάζον τακτικό προσωπικό της, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 15 και 16 του ν. 3891/2010, ο χρόνος της υπό το ίδιο ως άνω ασφαλιστικό καθεστώς προγενέστερης της μετάταξης του υπαλλήλου στο Δημόσιο προϋπηρεσίας του, είτε στην εταιρία αυτή είτε στην ... Α.Ε., έστω κι αν αυτή έχει αναγνωριστεί για τη μισθολογική και βαθμολογική, ενόψει της μετάταξής του, κατάταξή του στην αντίστοιχη με σχέση ΙΔΑΧ θέση του Δημοσίου. Τούτο δε, διότι αφενός καμία διάταξη δεν προβλέπει ρητώς τον συνυπολογισμό της άνω προϋπηρεσίας για την εκπλήρωση των προϋποθέσεων καταβολής και τον καθορισμό του ποσού της ως άνω αποζημίωσης (πρβλ. τις διατάξεις του άρθρου 56 του 3518/2006, Α΄ 272, όπως ισχύει, και της κατ’ εξουσιοδότησή του εκδοθείσας ΚΥΑ Φ.80000/26268/1488/19.2.2008, Β΄ 326, σύμφωνα με τις οποίες χορηγείται αναλογία αποζημίωσης λόγω συνταξιοδότησης από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στους υπαλλήλους του καταργηθέντος Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής Φροντίδας, οι οποίοι έχουν μεταταχθεί ή μεταφερθεί σε άλλους φορείς του δημοσίου κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του ν. 3106/2003, Α΄ 30), αφετέρου δε η εν λόγω αποζημίωση έχει προνοιακό μη σχετιζόμενο με το ασφαλιστικό καθεστώς του οικείου υπαλλήλου χαρακτήρα και παρέχεται σ’ αυτόν αποκλειστικά εξαιτίας του δεσμού του με το Δημόσιο, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να διευκολυνθεί η ανανέωση του εργατικού δυναμικού του τελευταίου, ενώ δεν σχετίζεται με την υπηρεσιακή του κατάσταση στο Δημόσιο αλλά αντιθέτως με την λόγω συνταξιοδότησης λύση κάθε υπηρεσιακής σχέσης του μ’ αυτό, κι επομένως δεν συνυπολογίζεται για την εκπλήρωση των προϋποθέσεων καταβολής και τον καθορισμό του ποσού της ως άνω αποζημίωσης (πρβλ. Ε.Σ. Ι Τμ. πράξη 177/2012, Κλ. Ι Τμ. πράξεις 247, 145, 143, 60/2013).