ΝΣΚ/14/2016

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή της προσφεύγουσας κατά τριών οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για τα φορολογικά έτη 2017, 2018 και 2019. Οι πράξεις είχαν επιβάλει πρόσθετο φόρο, πρόστιμο και ειδική εισφορά αλληλεγγύης λόγω μη δήλωσης εσόδων από δοσοληπτικό λογαριασμό εταιρείας στην οποία η προσφεύγουσα ήταν μέτοχος και διαχειρίστρια. Η Επιτροπή αποδέχθηκε μερικώς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, τροποποιώντας τα καταλογιζόμενα ποσά με βάση νέους υπολογισμούς, αλλά επιβεβαίωσε την ουσία των προσδιορισμών, θεωρώντας τα ποσά ως εισόδημα από μισθωτή δραστηριότητα.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο εξέδωσε απόφαση με αριθμό 378 στις 09/02/2024, με την οποία απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή μιας εταιρείας κατά οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού ΦΠΑ για τη φορολογική περίοδο του 2019. Η εταιρεία είχε επιβαρυνθεί με κύριο φόρο ύψους 573.932,08 ευρώ και πρόσθετο φόρο ανακρίβειας 283.592,39 ευρώ, λόγω διαπιστώσεων για μη έκδοση φορολογικών στοιχείων και μη προσκόμιση λογιστικών αρχείων κατά τον έλεγχο. Το Συνέδριο κρίνει ότι η Φορολογική Αρχή ενήργησε νόμιμα και αιτιολογημένα, επιβεβαιώνοντας τις διαπιστώσεις του ελέγχου και απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς της εταιρείας για έλλειψη αιτιολόγησης και αδικία.

Η απόφαση αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου κληρονομιάς που εξέδωσε η Δ.Ο.Υ. Καβάλας. Η φορολογική αρχή είχε επιβάλει πρόσθετο φόρο κληρονομιάς ύψους 2.532,66 €, κρίνοντας ότι η κληρονόμος δεν συμπεριέλαβε ακίνητα (ελαιώνες) που εμφανίζονταν στο Ε9 του θανόντος. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι τα ακίνητα ήταν άγνωστα ή ανήκαν σε τρίτους. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών ακύρωσε την πράξη της Δ.Ο.Υ. λόγω έλλειψης πλήρους, σαφούς και ειδικής αιτιολογίας (άρθρο 76 ΚΦΔ). Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι η έκθεση ελέγχου βασίστηκε αποκλειστικά στις δηλώσεις Ε9, οι οποίες δεν αποτελούν τίτλο κτήσης, χωρίς να διενεργηθούν απαραίτητες έρευνες σε υποθηκοφυλακεία/κτηματολογικά γραφεία για να στοιχειοθετηθεί ότι ο θανών κατείχε τα εν λόγω εμπράγματα δικαιώματα.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή μιας εταιρείας κατά της Πράξης Επιβολής Προστίμου ύψους 100 ευρώ από τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου για εκπρόθεσμη υποβολή δήλωσης παρακρατούμενου φόρου για τον Αύγουστο του 2022. Το πρόστιμο επιβλήθηκε βάσει του άρθρου 54 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας. Η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε υποχρέωση παρακράτησης φόρου, καθώς ο αντισυμβαλλόμενος ήταν φορολογικός κάτοικος Ελλάδας και το ποσό της συναλλαγής δεν υπερέβαινε τα 300 ευρώ. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών δέχτηκε τον ισχυρισμό της εταιρείας και ακύρωσε το πρόστιμο, καθώς η εκπρόθεσμη υποβολή της δήλωσης έγινε χωρίς αντίστοιχη φορολογική υποχρέωση (εκ παραδρομής), σύμφωνα με τις διατάξεις του ΚΦΔ και την ΠΟΛ 1252/2015.

Ανάκληση ή μη πράξεων βεβαίωσης φορολογικών επιβαρύνσεων, λόγω νέων κρίσιμων στοιχείων που ήρθαν σε γνώση του Τελωνείου μετά την έκδοσή τους – Δυνατότητα επανελέγχου της υποθέσεως, κατόπιν παραιτήσεως της καταλογιζόμενης εταιρείας από τα ασκηθέντα ένδικα βοηθήματα ή κατόπιν υποβολής αιτήσεως θεραπείας.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
1) Η τελωνειακή αρχή δεν δύναται να προβεί (αυτεπαγγέλτως ή κατόπιν αιτήσεως θεραπείας του ενδιαφερομένου) σε επανεξέταση και συντρεχούσης περιπτώσεως, σε ανάκληση πράξεων επιβολής φορολογικών επιβαρύνσεων, έστω και αν μετά την έκδοση των πράξεων περιήλθαν σε γνώση του Τελωνείου νέα κρίσιμα στοιχεία. 2) Η άσκηση ή μη προσφυγής, παραίτηση από το ήδη ασκηθέν ένδικο βοήθημα δεν επηρεάζει το ανεπίτρεπτο της ανάκλησης των καταλογιστικών πράξεων, που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο εφαρμογής της νομοθεσίας για τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. 3) Η τελωνειακή αρχή δεν δύναται να προβεί, αυτεπαγγέλτως ή κατόπιν αιτήσεως θεραπείας του ενδιαφερομένου, σε ανάκληση πράξεων επιβολής φορολογικών επιβαρύνσεων. (πλειοψ.) Οι διατάξεις των άρθρων 32 του Ν. 2960/2001 και 236 του Κανονισμού 2913/1992 του Συμβουλίου της 12-10-1992, δεν εφαρμόζονται στη συγκεκριμένη περίπτωση. (ομοφ.) ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ 230/2012.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή μιας εταιρείας εναντίον οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ για το φορολογικό έτος 2016. Οι πράξεις είχαν επιβάλει στον πρόσφυγο πρόστιμο λόγω ανακρίβειας και διαφορά φόρου εισοδήματος ύψους 35.148,00€, καθώς και διαφορά ΦΠΑ ύψους 28.923,00€. Η εταιρεία επικαλέστηκε παραγραφή του δικαιώματος του Δημοσίου να εκδώσει τις πράξεις, καθώς δεν υπερβαίνονταν τα όρια φοροδιαφυγής του άρθρου 66 του ΚΦΔ και οι πράξεις κοινοποιήθηκαν μετά τη λήξη της πενταετίας. Το Διοικητικό Συμβούλιο αποδέχθηκε τον ισχυρισμό της παραγραφής και ακύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις, χωρίς να εξετάσει τους υπόλοιπους ισχυρισμούς.

Η απόφαση 173/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή κατά της Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Κληρονομιάς που εκδόθηκε από το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου (Κ.Ε.ΦΟ.ΜΕ.Π.). Η πράξη αυτή επιβάρυvε την προσφεύγουσα με φόρο κληρονομιάς ύψους 62.651,25€ συν πρόσθετο φόρο 75.181,50€. Η προσφεύγουσα είχε υποβάλει ταυτόχρονα αίτημα υπαγωγής στη ρύθμιση μείωσης του πρόσθετου φόρου, σύμφωνα με το άρθρο 75 του ν. 5104/2024, δηλώνοντας ότι η ενδικοφανής προσφυγή ασκείται υπό την αίρεση της αποδοχής της ρύθμισης. Η Δ.Ε.Δ. έκρινε ότι η υποβολή της αίτησης μείωσης του φόρου συνιστά αυτοδίκαιη αποδοχή της κύριας οφειλής και, ως εκ τούτου, αυτοδίκαιη παραίτηση από την προσφυγή. Επιπλέον, κρίθηκε ότι η άσκηση αγωγής υπό αίρεση καθιστά την προσφυγή αόριστη και μη αποδεκτή.

Παραγραφή(...)Υπό τα ανωτέρω δεδομένα και σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις       που προηγήθηκαν, πρέπει να γίνουν δεκτά τα ακόλουθα: Το επίμαχο χρηματικό ποσό, νομίμως οφειλόμενο κατά το χρόνο της καταβολής του, επιγενομένως κατέστη αχρεωστήτως καταβληθέν, δοθέντος ότι, μετά την ακύρωση του χρηματικού καταλόγου βάσει του οποίου καταβλήθηκε και κατόπιν της επανεπιβολής των νέων προστίμων, εξέλιπε πλέον η σχετική υποχρέωση της εταιρείας. Περαιτέρω, αφετηρία του χρόνου παραγραφής της σχετικής αξίωσης πρέπει να θεωρηθεί το χρονικό σημείο γένεσης αυτής, ήτοι η ημερομηνία έκδοσης της νέας ως άνω απόφασης της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου        υπ’ αριθ. 1774/8.4.2014. Δεδομένου δε ότι η παραγραφή διεκόπη με την υποβολή της αίτησης της εταιρείας για την επιστροφή του ποσού στις 16.4.2014, η απαίτηση κατά του Δήμου δεν έχει παραγραφεί, συνεπώς η εντελλόμενη δαπάνη είναι κανονική και το επίμαχο χρηματικό ένταλμα πληρωμής πρέπει να θεωρηθεί.

Ποιο πρόσωπο ευθύνεται για τις οφειλές της ανώνυμης εταιρείας με τα αρχικά Π.Ε. Α.Ε. για το χρονικό διάστημα από 8-3-2001 έως 13-12-2003(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Για την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών, πρόσθετων τελών, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων, που οφείλονται από την αναφερόμενη στο έγγραφο του ερωτήματος ανώνυμη εταιρεία, κατά το χρονικό διάστημα από 8-3-2001 μέχρι 13-12-2003, ευθύνονται προσωπικά και αλληλέγγυα και εις ολόκληρον με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας, τα πρόσωπα που διατέλεσαν, κατά το χρονικό αυτό διάστημα, νόμιμοι εκπρόσωποι, πρόεδροι, διαχειριστές, διευθύνοντες σύμβουλοι και εντεταλμένοι στη διοίκηση του νομικού προσώπου, εφόσον συντρέχουν στο πρόσωπό τους, σωρευτικά, οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 του άρθρου 31 του ν. 4321/2015, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει, μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 64 του ν. 4646/2019. Μεταξύ των προσώπων αυτών, συγκαταλέγεται και η Α.Γ., η οποία, σύμφωνα με το διδόμενο ιστορικό, διατέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. και Διευθύνουσα Σύμβουλος της εν λόγω εταιρείας, κατά το ως άνω χρονικό διάστημα. (ομοφ.)

Η απόφαση 225/07.02.2025 αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής μιας εταιρείας κατά της σιωπηρής απόρριψης του αιτήματός της από τη Δ.Ο.Υ. ΦΑΕ Αθηνών. Η εταιρεία ζητούσε την ανάκληση δηλώσεων φόρου αποθεματικών του 2014 και 2015 και την επιστροφή φόρων συνολικού ύψους €760.000 περίπου, επικαλούμενη νομική πλάνη κατ' εφαρμογή της απόφασης ΟλΣτΕ 2562/2022. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι το αίτημα ανάκλησης υποβλήθηκε στις 18.06.2024, δηλαδή μετά την πάροδο της δεκαετούς και εννεαετούς προθεσμίας αντίστοιχα από τις αρχικές δηλώσεις, και ως εκ τούτου, μετά τον χρόνο παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου να επιβάλει τον φόρο, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις και εγκυκλίους.