ΕΣ/ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ/201/2021

ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΙ:Αίτηση για αναίρεση των 204/2013 και 1686/2012 οριστικών αποφάσεων του VΙΙ  Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου(....)Με την 299/2003 πράξη του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου …. καταλογίσθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων,  Προέδρων του Δημοτικού Συμβουλίου (των 1ου και 5ου) και Αντιδημάρχων (των 2ου, 3ου και 4ης) του Δήμου … Αττικής κατά τα έτη 1996 έως 1999, τα εισπραχθέντα από αυτούς χρηματικά ποσά προσαύξησης (20%) επί των εξόδων παράστασης, ως αχρεωστήτως καταβληθέντα.Με την 204/2013 πρώτη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του VΙΙ Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου απορρίφθηκε ως αβάσιμη αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, με την οποία ζητείτο να αναγνωρισθεί ότι αυτοί δεν υπέχουν υποχρέωση προς επιστροφή των εν λόγω εισπραχθέντων ποσών και ότι ο παραπάνω δήμος δεν δικαιούται να αναζητήσει ή να βεβαιώσει αυτά εις βάρος τους, ούτε και να εισπράξει το ποσό της πρώτης δόσης αυτών, προς εκτέλεση της ως άνω 299/2003 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου …. Με την 1682/2012 δεύτερη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του VΙΙ Τμήματος απορρίφθηκε ως απαράδεκτη ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων κατά: α) της ως άνω 299/2003 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου …, β) της από 20.1.2004 οικείας συνοπτικής κατάστασης βεβαίωσης δημοτικού εσόδου του Δήμου … και γ) του 14/20004 οικείου χρηματικού καταλόγου.(....)...η πληρεξούσια δικηγόρος των αναιρεσειόντων …, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στο ακροατήριο δήλωσε ότι αυτοί  παραιτούνται του δικογράφου της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, στη δήλωση δε αυτή συναίνεσε ο αντίδικος  Δήμος.Κηρύσσει  καταργημένη τη δίκη  επί της από 15 Απριλίου 2013 αιτήσεως αναιρέσεως των: 1) ….. του …, 2) ….. του …, 3) ….. του …, 4) ….. του … και 5) ….. του …, κατοίκων … Αττικής, κατά των 204/2013 και 1686/2012 αποφάσεων του VΙΙ Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Με τα δεδομένα αυτά, εφόσον η Φ.861/240/671127/Σ.2444/2.4.2009 καταλογιστική πράξη κρίθηκε τελεσίδικα νόμιμη με την 2041/2011 απόφαση του Τμήματος τούτου, με συνέπεια ως προς το ζήτημα αυτό να έχει παραχθεί δεδικασμένο που αποκλείει οποιαδήποτε νέα διαφορετική κρίση, δεν γεννάται βάσει αυτής αστική ευθύνη του κράτους κατά το άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ και δεν θεμελιώνεται αντίστοιχη αποζημιωτική αξίωση του ενάγοντος.(..)Ως εκ τούτου δεν θεμελιώνεται αξίωση αδικαιολογήτου πλουτισμού του ενάγοντος κατά του Δημοσίου. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη αγωγή είναι αβάσιμη στο σύνολο της και πρέπει να απορριφθεί.

Η απόφαση 0396/2025 του Πέμπτου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την προσφυγή-αγωγή ιατρού του ΕΣΥ κατά του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου και του Ελληνικού Δημοσίου. Η προσφεύγουσα ζητούσε την ακύρωση καταλογιστικής πράξης ύψους 3.345,12 ευρώ, το οποίο φερόταν ότι εισέπραξε αχρεωστήτως ως επίδομα θέσης Διευθυντή Τομέα. Το Δικαστήριο δέχθηκε την έφεση και ακύρωσε την πράξη, κρίνοντας ότι εκδόθηκε από αναρμόδιο όργανο (Υποδιευθυντή του Νοσοκομείου), καθώς οι αποδοχές του προσωπικού βαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, καθιστώντας τον Υπουργό Υγείας αρμόδιο διατάκτη. Ωστόσο, η σωρευόμενη αγωγή για αποζημίωση ή επιστροφή του ποσού λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού (904 ΑΚ) ή αδικοπραξίας (914 ΑΚ) απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, επειδή το δικόγραφο δεν εξειδίκευε επαρκώς την ιστορική βάση και την ευθύνη των εναγομένων.

Με τα δεδομένα αυτά το Δικαστήριο κρίνει ότι η αναιρεσείουσα, υπό την ιδιότητά της ως αναπληρώτρια του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Ταμειακής Υπηρεσίας του Δήμου, υπείχε κατά νόμο (άρθρο 48 του β.δ. της 17.5/15.6.1959, Α΄ 114) - ως ενεργούσα υπ’ ευθύνη της τις πληρωμές των δημοτικών δαπανών διά των αρμοδίων διαχειριστικών οργάνων - προσωπική, ανεξάρτητη και αυτοτελή ευθύνη από την τυχόν ευθύνη άλλων προσώπων για τη δημιουργία του ελλείμματος. H ως άνω, όπως ορθά δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη, λόγω της ιδιότητάς της, όφειλε και μπορούσε να γνωρίζει ότι οι επίμαχες δαπάνες δεν επιτρέπεται να εκταμιευτούν χωρίς ΧΕ και τα δικαιολογητικά που πρέπει να τα συνοδεύουν, η αμελής δε συμπεριφορά της συνδέεται αιτιωδώς με την πρόκληση του επίμαχου ελλείμματος, παρά τα όσα αβάσιμα η ίδια ισχυρίζεται. Επομένως, η σχετική εντολή του Αντιδημάρχου Οικονομικών προς εξόφληση δαπανών χωρίς την έκδοση χρηματικών ενταλμάτων, δεν απάλλασσε την αναιρεσείουσα από τον έλεγχο των νομίμων προϋποθέσεων για τη σύννομη πληρωμή δαπανών, ενώ η τυχόν ευθύνη άλλων προσώπων για τη δημιουργία του ελλείμματος δεν ήρε την εκ του νόμου ιδία αυτής ευθύνη. 

Με δεδομένα όσα έγιναν δεκτά στις νομικές σκέψεις που προηγήθηκαν και τα αναιρετικώς ανέλεγκτα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο κρίνει ότι το Πρώτο Τμήμα με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις περί δεδικασμένου διατάξεις και ορθά έκρινε ότι σύμφωνα με το δεδικασμένο που απορρέει από την 2019/1998 αμετάκλητη απόφαση του Ι Τμήματος δεν θεμελιώνεται αγωγική αξίωση της ήδη αναιρεσείουσας κατά τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού (άρθρα 904 επ. ΑΚ) έναντι του Ελληνικού Δημοσίου, καθόσον το δεδικασμένο που παρήχθη από την ως άνω αμετάκλητη απόφαση του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ως Δικαστηρίου, που κατά το άρθρο 98 του Συντάγματος έχει την αποκλειστική δικαιοδοσία να κρίνει επί καταλογισμών υπολόγων, δημιούργησε τεκμήριο νομικής ορθότητας σχετικά με τη νομιμότητα της καταλογιστικής απόφασης, την ευθύνη της αναιρεσείουσας, την ύπαρξη του ελλείμματος και το ύψος αυτού, αποκλείοντας το ίδιο ή άλλο δικαστήριο να ερευνήσει την ίδια ως άνω υπόθεση.

Αστική ευθύνη δημοσίου - απονομή συντάξεως:..Επειδή, από τις διατάξεις του άρθρου 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα προκύπτει ότι το Δημόσιο ή το Ν.Π.Δ.Δ., για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων τους, κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, ευθύνεται, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, και σε χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, βάσει της γενικής διατάξεως του άρθρου 932 Α.Κ., η οποία παρέχει χρηματική ικανοποίηση σε κάθε περίπτωση ηθικής βλάβης, δηλαδή και όταν αυτή προέρχεται από οποιαδήποτε αδικοπραξία. Η δε κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για το αν ο παθών υπέστη ηθική βλάβη και ποίο το ύψος της βλάβης αυτής είναι κυριαρχική και, συνεπώς, αναιρετικώς ανέλεγκτη (βλ. ΣτΕ 2536/2008, 1410/2006, 1970/2002, 1555/2001επταμ., 2463, 3230/1998).Επειδή, με την υπό κρίση αίτηση προβάλλεται ότι η αναιρεσιβαλλομένη, με πλημμελή αιτιολογία και κατά παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας και λογικής, όρισε τη χρηματική ικανοποίηση στο ποσό του 1.000.000 δραχμών, ενώ θα έπρεπε να καθορίσει το ύψος της στο ποσό των 200.000.000 δραχμών. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι, ναι μεν η διάταξη του άρθρου 932 του Αστικού Κώδικα, με την οποία προβλέπεται η χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, τυγχάνει εφαρμογής και επί της κατά το άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ αδικοπραξίας, όμως, ο ανωτέρω λόγος, όπως προβάλλεται, στρέφεται αποκλειστικά κατά της ανέλεγκτης κατ’ αναίρεση ουσιαστικής εκτιμήσεως του δικάσαντος δικαστηρίου, που αφορά στο ύψος του ποσού της χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης του αιτούντος.

Έγκριση του Οδηγού Χρηματοδότησης και Διαχείρισης του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας (Ε.Λ.Κ.Ε.) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (Ε.Α.Π.)
18010/2024-ΦΕΚ:4477/Β/31.07.2024:Επικαιροποίηση του Οδηγού Χρηματοδότησης και Διαχείρισης του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας (Ε.Λ.Κ.Ε.) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (Ε.Α.Π.) 

Επικαιροποίηση του Οδηγού Χρηματοδότησης και Διαχείρισης του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας (Ε.Λ.Κ.Ε.) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (Ε.Α.Π.) 

Αστυνομικοί υπάλληλοι – Κατάσταση αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. σε περίπτωση προσωπικής του κράτησης σε εκτέλεση αποφάσεως πολιτικού δικαστηρίου – Αποδοχές αυτού για το χρονικό διάστημα που δεν εκτέλεσε υπηρεσία ένεκα της προσωπικής κράτησής του – Συντάξιμος και πραγματικός χρόνος υπηρεσίας.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
α) Σε περίπτωση επιβολής του αναγκαστικού μέτρου της προσωπικής κρατήσεως δυνάμει αποφάσεως πολιτικού δικαστηρίου, λόγω τελέσεως αδικοπραξίας εκτός υπηρεσίας, δεν προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ.3 του άρθρου 15 του π.δ. 120/2008 η θέση αξιωματικού της Ελληνικής Αστυνομίας σε κατάσταση υποχρεωτικής διαθεσιμότητας. β) Οι αποδοχές του αστυνομικού πρέπει να μειωθούν κατά 10% των αποδοχών, που αντιστοιχούν στο χρόνο της παράνομης απουσίας από την υπηρεσία κατά την προσωπική κράτησή του για χρέη από αδικοπραξία, σύμφωνα με τη διάταξη της παρ.2 α του άρθρου 36 του ν. 1481/1984. γ) Ο χρόνος που ο αστυνομικός τελούσε σε προσωπική κράτηση, δύναται να μην υπολογισθεί ως συντάξιμος, κατά τη διάταξη της παρ.5 του άρθρου 36 του π.δ. 169/2007, υπό την επιφύλαξη της κρίσης της αρμόδιας για τον κανονισμό της σύνταξης υπηρεσίας. (ομοφ.) ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ 220/2014.

ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΕΟΦ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΕΟΦ:..η εκκαλούσα ζητά την εξαφάνιση της 11024/2019 οριστικής απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 22ο), με την οποία απορρίφθηκε η από 3.11.2017 αγωγή της κατά του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.) και του Ελληνικού Δημοσίου. Με την αγωγή αυτή, η εκκαλούσα, μόνιμη υπάλληλος του Ε.Ο.Φ., ζήτησε να υποχρεωθούν τα εφεσίβλητα να της καταβάλουν νομιμοτόκως, το ποσό των 6.000 ευρώ και περαιτέρω, να αναγνωριστεί η εις ολόκληρον υποχρέωση αυτών να της καταβάλουν νομιμοτόκως, το ποσό των 30.588,17 ευρώ (συνολικά 36.588,17 ευρώ), ως αποζημίωση, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 106 και 105 του Εισ.Ν.ΑΚ.(....)Επειδή, με τα δεδομένα αυτά και σύμφωνα με όσα έχουν προαναφερθεί, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν στοιχειοθετείται ευθύνη των εφεσιβλήτων Ε.Ο.Φ. και Ελληνικού Δημοσίου, κατά τα άρθρα 106 και 105 του ΕισΝΑΚ, προς αποζημίωση της εκκαλούσας, δεδομένου ότι δεν συντρέχει η προβαλλόμενη από αυτήν παρανομία, της αντίθεσης δηλαδή της επίμαχης διάταξης του άρθρου 30 παρ. 1 του ν. 4024/2011 σε υπερκείμενους κανόνες δικαίου ή στο Σύνταγμα. Συνεπώς, ορθά απορρίφθηκε με την εκκαλούμενη απόφαση η αγωγή της ως προς την κύρια βάση της. Ενόψει δε του ότι τα εφεσίβλητα κατά τα παραπάνω, δεν κατέστησαν πλουσιότερα σε βάρος της εκκαλούσας χωρίς νόμιμη αιτία, ορθά απορρίφθηκε και η επικουρική βάση της αγωγής της περί επιδίκασης των αιτούμενων ποσών με τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, απορριπτομένου ως αβασίμου του αντίθετου λόγου έφεσης.Απορρίπτει την έφεση.